สารป้องกันแสงแดดทั้งสองชนิดมีความสามารถในการปกป้องผิวได้เหมือนกัน   แต่ด้วยกลไกที่แตกต่างกัน   

Physical Sunscreen ปกป้องผิวโดยการกระจายรังสียูวีทำให้พลังงานที่มากับรังสียูวีไม่สามารถแทรกซึมผ่านเซลล์ผิวเข้าไปทำลายชั้นผิวหนัง   ผลิตภัณฑ์ที่ดีจะต้องมี Physical Sunscreen กระจายตัวอย่างดีและสมำเสมอทั่วทั้งตำรับ  เพื่อให้สามารถทาบนผิวได้ทั่วโดยง่าย  ซึ่งผลิตภัณฑ์ส่วนใหญ่จะพบกับข้อจำกัดในการผลิตเพื่อให้ได้ลักษณะดังกล่าว   เพราะสารกันแดดมักกระจายตัวไม่ดีในระหว่างขบวนการผลิต  และจะรวมตัวเป็นกระจุกในตำรับขณะเก็บรักษา   ทำให้ประสิทธิภาพในการป้องกันแสงแดดไม่เป็นตามที่กล่าวอ้าง  ข้อด้อยของผลิตภัณฑ์อีกอย่างหนึ่งคือจะป้องกันแสงแดดได้ดีกว่าถ้าเลือกใช้อนุภาคที่มีขนาดใหญ่ขึ้น        เมื่อทาทีผิวจะเห็นคราบขาวทำให้แต่งหน้ายาก

Chemical Sunscreen ปกป้องผิวโดยการดูดซับความยยาวคลื่นที่จะแทรกซึมผ่านเซลล์ผิวเพื่อทำลายไว้  เหลือเพียงความยาวคลื่นที่ไม่มีอันตรายต่อเซลล์ซึมผ่านไปได้   ทำให้เซลล์ถูกปกป้องไว้ได้   ข้อจำกัดของสารกันแดดชนิดนี้คือความสามารถในการละลายเข้ากันดีกับตำรับ  ทำให้สร้างตำรับที่มีความคงตัวก่อนถึงมือผู้บริโภคยาก   จะพบการแยกตัวเป็นน้ำมันเยิ้มขณะเปิดใช้   อีกทั้ง Chemical Sunscreen ส่วนใหญ่ดูดซึมรังสีได้ดีในช่วงความยาวคลื่นยูวีบี    มีสารป้องกันรังสียูวีเอให้เลือกผลิตน้อยชนิด   ซึ่งมักก่อปัญหาในขบวนการผลิตได้มากเพราะข้อจำกัดในการเลือกตัวทำละลาย   ก่อสีเหลืองกับผลิตภัณฑ์    รวมตัวกันเป็นผลึกขณะเก็บรักษา   และทำให้มีคราบสีเหลืองติดเสื่อผ้าได้

ในความเห็นของMDchulee   คิดว่าในแง่ของความปลอดภัยควรเลือกใช้ Physical Sunscreen  แต่จะสามารถป้องกันแสงแดดได้ดีหรือไม่  ในลำดับแรกให้ดูที่ค่า SPF ที่ระบุ   แต่จะดีหรือไม่อย่างไรให้ทดลองใช้ขนาดเล็กดูก่อนเพื่อให้มั่นใจว่าผลิตดีจริงตามกล่าวอ้าง